Absorpcja węglowodanów

Proces wchłaniania węglowodanów ma silny wpływ na obecny poziom cukru we krwi. Jeśli osoba spożyła dużo węglowodanów w krótkim czasie, poziom ten może znacznie wzrosnąć. Szybkość wchłaniania węglowodanów zależy w dużym stopniu od ich rodzaju.

Monosacharydy są natychmiast wchłaniane do krwi, proces ten rozpoczyna się w jamie ustnej, a poziom cukru we krwi gwałtownie wzrasta po 3-5 minutach po posiłku, więc nazywa się je szybko wchłaniane. Należą do nich czysty cukier, glukoza (zwłaszcza w roztworach), fruktoza, maltoza w czystej postaci. Nazywane są także „cukrem błyskawicznym”.

Wszystkie inne rodzaje węglowodanów są rozkładane pod wpływem enzymów (są trawione) w organizmie na monosacharydy, które są wchłaniane do krwi, docierają do wątroby, gdzie są przekształcane w glikogen. Szybkość tego procesu jest inna i zależy od wielu czynników.

Niektóre pokarmy zawierają zarówno cukier, jak i glukozę oraz fruktozę - są to dżem, miód, przecier owocowy itp. W tej formie węglowodany zaczynają działać 10-15 minut po jedzeniu, najpierw glukoza jest szybko wchłaniana, a następnie fruktoza (w 2 razy wolniej). Produkt jest zazwyczaj przetwarzany w żołądku i jelitach przez 1-2 godziny. Te węglowodany są również określane jako szybko wchłaniane lub zawierające „szybki” cukier.

Po spożyciu 10 g prostych lub szybkich węglowodanów, poziom cukru we krwi szybko wzrasta o 1,7 mmol / l.

Produkty zawierające „natychmiastowy” i „szybki” cukier powinny być wyłączone z diety pacjentów, którzy nie otrzymują leków, i ograniczyć dietę innych kategorii pacjentów z cukrzycą. Potrzeba ich przyjęcia ma miejsce w przypadku hipoglikemii (spadek poziomu cukru we krwi). Przy rejestracji niskiego poziomu cukru we krwi (mniej niż 3,5-4,0 mmol / l) zaleca się natychmiastowe przyjmowanie łatwo przyswajalnych węglowodanów. Produkty te obejmują słodkie napoje, takie jak soki owocowe lub ciepłą herbatę z 3 łyżkami cukru.

Złożone węglowodany, takie jak na przykład skrobia, są wchłaniane w jelicie cienkim, co prowadzi do stopniowej absorpcji powstałych monosacharydów. Poziom cukru zaczyna rosnąć nie wcześniej niż 20-30 minut po posiłku i jest gładszy. Dlatego te węglowodany nazywane są wolno absorbującymi lub zawierającymi „wolny” cukier i są zalecane jako główne pokarmy węglowodanowe dla osób chorych na cukrzycę. Ziarna pszenicy, żyta, jęczmienia, ziaren ryżu, kukurydzy, bulw ziemniaka są bogate w skrobię.

Ale nie tylko rodzaj węglowodanów wpływa na jego wchłanianie. Na przyswajanie pokarmów węglowodanowych wpływa wiele dodatkowych czynników:

  • szybkość przejścia pokarmu przez przewód pokarmowy (wraz z szybkim przepływem pokarmu, węglowodany nie mają czasu na wchłanianie);
  • szybkość posiłku (im wolniejszy posiłek, tym wolniej i płynniej rośnie szybkość cukru we krwi);
  • forma przyjmowania pokarmu (w postaci płynnej wszystkie elementy są wchłaniane szybko i całkowicie) W postaci stałej, a zwłaszcza ze znaczną zawartością substancji balastowych, wchłanianie zachodzi wolniej, to znaczy glikemia rośnie szybciej i wyżej z soku wiśniowego niż z wiśni;
  • temperatura żywności (absorpcja ciepła i ciepła jest szybsza niż na zimno);
  • zawartość włókna (im jest wyższa, tym wolniejsza absorpcja);
  • zawartość tłuszczu (w przypadku spożywania tłustych potraw wchłanianie pokarmów węglowodanowych jest wolniejsze).

Czynniki, które spowalniają absorpcję, zwane przedłużeniami absorpcji:

  • stałe, włókniste i chłodne dla diabetyków jest lepsze niż płynne, mączne i gorące;
  • węglowodany o niskiej zawartości tłuszczu są szybciej wchłaniane, ale tłuszczów nie można zalecać jako środków wydłużających wchłanianie, zwłaszcza w przypadku cukrzycy typu II;
  • im wolniej jedzą, tym wolniej i płynniej rośnie ich poziom cukru we krwi.

Do najbardziej badanych i użytecznych czynników, które spowalniają wchłanianie pokarmów węglowodanowych, należą błonnik pokarmowy (błonnik, błonnik), który wchodzi do organizmu z pokarmem roślinnym (węglowodanowym).

Absorpcja węglowodanów

Węglowodany są wchłaniane do krwiobiegu w jelicie cienkim, głównie jako glukoza, częściowo fruktoza i galaktoza. Absorpcja węglowodanów jest powolna i dlatego poziom glukozy we krwi w żyle wrotnej zwykle nie przekracza 0,3% (poziom glukozy we krwi w innych częściach ciała wynosi 0,1%).

Glukoza i galaktoza są wchłaniane najszybciej. Kiedy te substancje są wchłaniane przez błonę śluzową jelita cienkiego, substancje te są fosforylowane (w połączeniu z kwasem fosforowym), co przyspiesza ich wchłanianie. Jeśli zatruwasz zwierzę kwasem monojodooctowym, który zakłóca fosforylację węglowodanów, ich wchłanianie dramatycznie spada.

Wchłanianie węglowodanów w jelicie cienkim, według R. O. Fitelberga, jest stymulowane przez insulinę hormonalną trzustki, która działa na metabolizm węglowodanów w organizmie i obniża poziom glukozy we krwi.

Absorpcja węglowodanów

Polisacharydy i disacharydy są praktycznie nie wchłaniane. W specjalnych eksperymentach po karmieniu zwierząt dużą ilością skrobi w błonie śluzowej jelit od jej wewnętrznej strony znaleziono granulki zawierające ten polisacharyd. Najwyraźniej granulki te wcierano w błonę śluzową podczas ruchów perystaltycznych.

Absorpcja monosacharydów galaktozy i glukozy zachodzi w dwóch etapach przy użyciu aktywnego transportu. Przede wszystkim, sacharidazy, znajdujące się w granicy pędzla enterocytów, rozkładają oligosacharydy na monosacharydy, które są przenoszone do komórki z udziałem układu transportowego zależnego od sodu. W tym przypadku monosacharydy w obecności jonów sodu są związane z nośnikiem. Poprzez przyłączenie sodu i glukozy, nośnik ten dyfunduje wzdłuż gradientu elektrochemicznego dla jonów sodu do wewnętrznej strony membrany. Następnie uwalnia jon sodu i glukozę do cytoplazmy i dyfunduje z powrotem na zewnętrzną powierzchnię enterocytu. Stosunkowo niska zawartość sodu w komórce jest utrzymywana dzięki działaniu lotnej pompy sodowej, której praca pośrednio przyczynia się do stałej dyfuzji nośnika związanego z sodem do wewnętrznej strony membrany.

Mannoza i pentozy wchodzą do komórki przez proste, a fruktoza przez rozpraszanie światła (transport pasywny).

Uwalnianie monosacharydów w obszarze bocznych i podstawowych powierzchni enterocytu, zgodnie z nowoczesnymi koncepcjami, nie zależy od jonów sodu.

Uwolnione monosacharydy są usuwane z jelita wzdłuż gałęzi żyły wrotnej.

Znaczna część pokarmów węglowodanowych to skrobia. Ten polisacharyd składa się z reszt glukozy; amylaza śliny i amylaza trzustkowa hydrolizują ją do oligosacharydów, a następnie do disacharydów (głównie maltozy). Monosacharydy (na przykład glukoza) są natychmiast wchłaniane, a disacharydy są najpierw rozszczepiane przez disacharydazy granicy szczoteczki do enterocytów. Disacharydazy dzielą się na beta-galaktozydazę (laktazę) i alfa-glukozydazę (sukrazę, maltazę). Rozpadają laktozę na glukozę i galaktozę, sacharozę na glukozę i fruktozę oraz maltozę na 2 cząsteczki glukozy. Powstałe monosacharydy są przenoszone przez enterocyt i wchodzą do systemu wrotnego wątroby. Większość disacharydów hydrolizuje bardzo szybko, występuje nasycenie białek nośnikowych, a część monosacharydów dyfunduje z powrotem do światła jelita. Hydroliza laktozy jest wolniejsza i dlatego ogranicza szybkość jej wchłaniania.

Glukoza i galaktoza są wchłaniane przez transport kotłowy z sodem, którego gradient stężenia jest tworzony przez Na +, K + -ATPazę błony podstawno-bocznej enterocytu. Jest to tak zwany wtórny transport aktywny.

TRAWIENIE I SSANIE WĘGLOWODANÓW

Rozszczepienie skrobi (i glikogenu) rozpoczyna się w jamie ustnej pod działaniem amylazy ślinowej.

Istnieją trzy rodzaje amylaz, które różnią się głównie produktami końcowymi ich działania enzymatycznego: α-amylaza, β-amylaza i γ-amylaza. α-amylaza rozszczepia wewnętrzne wiązania α-1,4 w polisacharydach, dlatego czasami nazywana jest endoamylazą. Cząsteczka α-amylazy zawiera w swoich aktywnych centrach jony Ca2 + niezbędne do aktywności enzymatycznej. Ponadto charakterystyczną cechą α-amylazy pochodzenia zwierzęcego jest zdolność do aktywacji przez jednowartościowe aniony, głównie jony chloru.

Pod działaniem β-amylazy disacharydowa maltoza jest odszczepiana od skrobi, tj. β-amylaza jest egzoamylazą. Występuje w wyższych roślinach, gdzie odgrywa ważną rolę w mobilizacji rezerwowej skrobi.

Amylaza γ rozszczepia, jeden po drugim, reszty glukozy z końca łańcucha poliglikozydowego. Istnieją kwaśne i obojętne γ-amylazy, w zależności od zakresu pH, w którym wykazują maksymalną aktywność. W narządach i tkankach ludzi i ssaków kwaśna γ-amylaza jest zlokalizowana w lizosomach i obojętna w mikrosomach i hialoplazmie. Amylaza śliny jest α-amylazą. Pod wpływem tego enzymu powstają pierwsze fazy rozkładu skrobi (lub glikogenu) z tworzeniem dekstryn (maltoza powstaje w niewielkiej ilości). Następnie żywność zmieszana ze śliną wchodzi do żołądka.

Sok żołądkowy nie zawiera enzymów, które rozkładają złożone węglowodany. W żołądku kończy się działanie α-amylazy śliny, ponieważ zawartość żołądka jest silnie kwaśna (pH 1,5–2,5). Jednak w głębszych warstwach bryły pokarmu, gdzie sok żołądkowy nie przenika natychmiast, działanie amylazy trwa przez pewien czas i polisacharydy są cięte, tworząc dekstryny i maltozę. Najważniejsza faza rozpadu skrobi (i glikogenu) występuje w dwunastnicy pod wpływem soku trzustkowego α-amylazy. Tutaj pH wzrasta do wartości w przybliżeniu neutralnych, w tych warunkach α-amylaza soku trzustkowego ma prawie maksymalną aktywność. Enzym ten kończy przemianę skrobi i glikogenu w maltozę, zainicjowaną przez amylazę śliny. Przypomnijmy, że w cząsteczkach amylopektyny i glikogenu w punktach rozgałęzienia występują również wiązania glikozydowe α (1–> 6). Te wiązania w jelicie są hydrolizowane przez specyficzne enzymy: amylo-1,6-glukozydazę i oligo-1,6-glukozydazę (końcowa dekstrynaza).

Zatem podział skrobi i glikogenu na maltozę zachodzi w jelicie pod działaniem trzech enzymów: α-amylazy trzustkowej, amylo-1,6-glukozydazy i oligo-1,6-glukozydazy.

Powstała maltoza jest tylko produktem tymczasowym, ponieważ szybko ulega hydrolizie pod wpływem enzymu maltazy (α-glukozydazy) na 2 cząsteczki glukozy. Sok jelitowy zawiera również aktywną sacharazę, pod wpływem której z sacharozy powstaje glukoza i fruktoza.

Laktoza, która jest zawarta tylko w mleku, jest rozkładana na glukozę i galaktozę przez działanie laktazy soku jelitowego. W końcu węglowodany spożywcze rozpadają się na składowe monosacharydy (głównie glukozę, fruktozę i galaktozę), które są wchłaniane przez ścianę jelita, a następnie wchodzą do krwi.

Należy zauważyć, że aktywność wolnych disacharydaz w świetle jelita jest niewielka. Większość z nich wiąże się z małymi „wypukłościami” na obrzeżu szczotki komórek nabłonka jelitowego.

Przypomnij sobie, że kosmki znajdują się na wewnętrznej powierzchni jelita cienkiego. W ludzkim jelicie czczym występuje 22–40 na 1 mm2 powierzchni w jelicie krętym - 18–30 włókien. Na zewnątrz kosmki są pokryte nabłonkiem jelitowym, którego komórki mają wiele wyrostków - mikrokosmków (do 4000 na każdej komórce). Na 1 mm 2 powierzchni jelita cienkiego u ludzi 80–140 mln mikrokosmków.

Dzięki odpowiedniemu leczeniu leków przez mikrokosmki znaleziono sieć włóknistą, która jest kompleksem glikoproteinowym - glikokaliksem. Duże cząsteczki i bakterie pozostają w powierzchniowych warstwach glikokaliksu. Polisacharydy nie penetrują glikokaliksu i pozostawione niestrawione przez trawienie brzuszne ulegają hydrolizie na powierzchni enterocytów. Maltoza, sacharoza i laktoza mogą być hydrolizowane w glikokaliksie. Takie trawienie nazywa się trawieniem ciemieniowym lub zewnątrzkomórkowym.

Wchłanianie znacznych ilości disacharydów wydaje się mało prawdopodobne, ponieważ wiadomo z doświadczeń z podawaniem pozajelitowym, że większość disacharydów wchodzących do krwioobiegu jest wydalana w postaci niezmienionej z moczem; jest to jedyny przypadek niefizjologiczny, w którym disacharydy pojawiają się w moczu.

Szybkość absorpcji poszczególnych monosacharydów jest inna. Glukoza i galaktoza są absorbowane szybciej niż inne monosacharydy. Uważa się, że absorpcja mannozy, ksylozy i arabinozy odbywa się głównie przez dyfuzję, a absorpcja większości innych monosacharydów jest spowodowana aktywnym transportem.

Granica szczoteczki do enterocytów zawiera układy nośne. Ustalono istnienie nośnika zdolnego do wiązania glukozy i Na + z jego różnymi miejscami i przenoszenia ich przez błonę plazmatyczną komórki jelitowej. Uważa się, że glukoza i Na + są następnie uwalniane do cytozolu, umożliwiając nośnikowi przechwycenie nowej części „obciążenia”. Na + jest transportowany wzdłuż gradientu stężenia, stymulując nośnik do transportu glukozy względem określonego gradientu. Wolna energia potrzebna do tego aktywnego transportu jest spowodowana hydrolizą ATP związaną z pompą sodową, która „pompuje” z komórki Na + w zamian za K +. Dynamika procesów zachodzących w tym samym czasie pozostaje niewystarczająco jasna i jest obecnie dokładnie badana.

Los wyssanych monosacharydów. Ponad 90% zassanych monosacharydów (głównie glukozy) przez naczynia włosowate kosmków jelitowych dostaje się do krwioobiegu i wraz z krwią przez żyłę wrotną jest dostarczane głównie do wątroby. Pozostała ilość monosacharydów wchodzi do układu limfatycznego do układu żylnego. W wątrobie znaczna część wchłoniętej glukozy jest przekształcana w glikogen, który odkłada się w komórkach wątroby w postaci swoistych, błyszczących granulek widocznych pod mikroskopem.

Absorpcja węglowodanów

W jelicie tylko te węglowodany, na które działają specjalne enzymy, są rozkładane i wchłaniane. Niestrawne węglowodany lub błonnik pokarmowy nie mogą być katabolizowane, ponieważ nie ma w tym celu żadnych specjalnych enzymów. Jednak ich katabolizm jest możliwy dzięki bakteriom okrężnicy, które mogą powodować powstawanie gazu. Węglowodany spożywcze składają się z disacharydów: sacharozy (zwykłego cukru) i laktozy (cukru mlecznego); monosacharydy: glukoza i fruktoza; i skrobie roślinne: amyloza (długie łańcuchy polimerowe składające się z cząsteczek glukozy połączonych wiązaniami al, 4) i amylopektyna (inny polimer glukozy, których cząsteczki są połączone wiązaniami 1,4 i 1,6). Inny węglowodan spożywczy, glikogen, jest polimerem glukozy, którego cząsteczki są połączone wiązaniami 1,4.

Enterocyt nie jest zdolny do transportowania węglowodanów większych niż monosacharyd. Dlatego większość węglowodanów musi zostać rozłożona przed wchłonięciem. Amylazy ze śliny i trzustki hydrolizują głównie.41,4 glukozy - wiązania glukozowe, ale wiązania.61,6 i wiązania końcowe.41,4 nie są rozszczepiane przez amylazę. Gdy zaczyna się trawienie żywności, śliny amylaza rozszczepia 1,4-związki amylozy i amylopektyny, tworząc branches1,6-rozgałęzienia 1,4-związków polimerów glukozy (tak zwane terminal дек-dekstrany) (ryc. 6-16). Ponadto pod działaniem amylazy śliny tworzą się di- i tripolimery glukozy, zwane odpowiednio maltozą i maltotriozą. Amylaza śliny jest inaktywowana

Rys. 6-16. Trawienie i wchłanianie węglowodanów. (Autor: Kclley W. N., red. Textbook of Internal Medicine, 2. wyd. Philadelphia:>. B. Lippincott, 1992: 407.)

w żołądku, ponieważ optymalne pH dla jego aktywności wynosi 6.7. Amylaza trzustkowa kontynuuje hydrolizę węglowodanów do maltozy, maltotriozy i terminalnych -dekstranów w świetle jelita cienkiego. Mikrokosmki enterocytów zawierają enzymy katabolizujące oligosacharydy i disacharydy do monosacharydów w celu ich absorpcji. Glukoamylaza lub terminalna дек-dekstranaza rozszczepia wiązania 1,4 na niepodzielonych końcach oligosacharydów, które powstały podczas rozszczepiania amylopektyny przez amylazę. W rezultacie powstają tetrasacharydy z wiązaniami a1.6, które najłatwiej się rozdzielają. Kompleks sacharoza-izomaltaza ma dwa miejsca katalityczne: jedno z aktywnością sacharazy, a drugie z izomaltazą. Miejsce izomaltazy rozszczepia wiązanie 1,4 i przekształca tetrasacharydy w maltotriozę. Izomaltaza i sacharaza ekstrahują glukozę z niezredukowanych końców maltozy, maltotriozy i terminalnego a-dekstranu; jednak izomaltaza nie może rozkładać sacharozy. Sucrase rozkłada disacharyd sacharozy na fruktozę i glukozę. Ponadto mikrokosmki enterocytów zawierają również laktazę, która rozkłada laktozę na galaktozę i glukozę.

Po utworzeniu monosacharydów rozpoczyna się ich wchłanianie. Glukoza i galaktoza są transportowane do enterocytu wraz z Na + przez transporter Na + / glukoza; absorpcja glukozy znacznie wzrasta w obecności sodu i jest zaburzona przy jej braku. Fruktoza najwyraźniej przedostaje się do komórki przez region wierzchołkowy błony przez dyfuzję. Galaktoza i glukoza wydostają się przez błonę podstawno-boczną za pomocą nośników; mechanizm uwalniania fruktozy z enterocytów jest mniej zbadany. Monosacharydy przedostają się przez splot naczyń włosowatych do żyły wrotnej.

Szybkość wchłaniania węglowodanów

Węglowodany o prostej strukturze molekularnej są łatwo przyswajalne, to znaczy szybko się wchłaniają i szybko zwiększają poziom cukru we krwi. Złożone węglowodany robią to znacznie wolniej, ponieważ początkowo mają się dzielić na cukry proste. Ale, jak już zauważyliśmy, nie tylko proces rozłupywania spowalnia wchłanianie, ale istnieją inne czynniki wpływające na wchłanianie węglowodanów do krwi. Czynniki te są dla nas niezwykle ważne, ponieważ zagrożenie dla diabetyków to nie tyle wzrost cukru, co gwałtowny i szybki wzrost, to znaczy sytuacja, w której węglowodany są szybko wchłaniane w przewodzie pokarmowym, szybko nasycają krew glukozą i wywołują stan hiperglikemii. Wymieniamy czynniki wpływające na szybkość absorpcji (proliferatory absorpcji):

  1. Rodzaj węglowodanów - prosty lub złożony (prosty wchłaniany znacznie szybciej).
  2. Temperatura żywności - zimno znacznie spowalnia wchłanianie.
  3. Konsystencja żywności pochodzi z grubej, włóknistej i ziarnistej żywności zawierającej dużą ilość błonnika, absorpcja jest wolniejsza.
  4. Zawartość tłuszczu w produkcie - węglowodany są wchłaniane wolniej z tłustej żywności.
  5. Sztuczne leki, które na przykład spowalniają wchłanianie, są rozważane w poprzednim rozdziale, Glucobay.

Zgodnie z tymi rozważaniami wprowadzimy klasyfikację żywności zawierającej węglowodany, dzieląc je na trzy grupy:

  1. Zawierający „natychmiastowy” lub „natychmiastowy” cukier - wzrost poziomu cukru we krwi pojawia się niemal natychmiast podczas posiłku, zaczyna się już w ustach i jest bardzo ostry.
  2. Zawiera „szybki cukier” - wzrost poziomu cukru we krwi rozpoczyna się 10-15 minut po jedzeniu i jest ostry, produkt jest przetwarzany w żołądku i jelitach w ciągu jednej do dwóch godzin.
  3. Zawiera „wolny cukier” - wzrost poziomu cukru we krwi rozpoczyna się w ciągu 20-30 minut i jest względnie gładki, produkt jest przetwarzany w żołądku i jelitach w ciągu dwóch do trzech godzin lub dłużej.

Uzupełniając naszą klasyfikację, możemy powiedzieć, że „cukier instant” to glukoza, fruktoza, maltoza i sacharoza w czystej postaci, tj. produkty wolne od przedłużaczy absorpcji; „Szybki cukier” to fruktoza i sacharoza z przedłużaczami absorpcji (na przykład jabłko z fruktozą i błonnikiem); „Wolny cukier” to laktoza i skrobia, a także fruktoza i sacharoza z tak silnym przedłużaczem, że znacznie spowalnia ich rozpad i wchłanianie glukozy uformowanej we krwi.

Wyjaśnijmy przykłady. Glukoza z czystego leku (tabletki glukozy) jest wchłaniana prawie natychmiast, ale fruktoza z soku owocowego i maltozy z piwa lub kwas chlebowy są wchłaniane niemal w tym samym tempie - są to roztwory i nie zawierają błonnika, który spowalnia wchłanianie. Ale we wszystkich owocach jest włókno, co oznacza, że ​​istnieje „pierwsza linia obrony” przed natychmiastowym odsysaniem; zdarza się to dość szybko, ale nie tak szybko, jak z soków owocowych. W produktach mącznych takimi „liniami obrony” są dwa: obecność błonnika i skrobi, które muszą rozkładać się na mono-cukier; w rezultacie absorpcja jest nawet wolniejsza.

Ocena produktów z punktu widzenia cukrzycy jest więc skomplikowana: musimy wziąć pod uwagę nie tylko ilość i jakość węglowodanów w nich (tj. Potencjalną zdolność do zwiększenia cukru), ale także obecność przedłużaczy, które mogą spowolnić ten proces. Możemy świadomie operować tymi przedłużaczami, aby urozmaicić nasze menu, a potem okazuje się, że niepożądany produkt w określonej sytuacji staje się możliwy i dopuszczalny. Na przykład dokonujemy wyboru na korzyść chleba żytniego, a nie pieczywa pszennego, ponieważ żyto jest bardziej grube, bardziej nasycone włóknem - i dlatego zawiera „wolny” cukier. W białej bułce „szybki” cukier, ale dlaczego nie stworzyć sytuacji, w której wchłanianie tego cukru zwalnia? Zamrożenie kawałka chleba lub zjedzenie go z dużą ilością masła nie jest zbyt rozsądnym wyjściem, ale jest jeszcze jedna sztuczka: pierwszą rzeczą do zjedzenia jest sałatka ze świeżej kapusty, bogatej w błonnik. Kapusta wytworzy w żołądku coś w rodzaju „poduszki”, na którą spadnie wszystko, co zjedzone, a wchłanianie cukrów zostanie spowolnione.

Jest to prawdziwa i bardzo skuteczna opcja, ponieważ często nie jemy osobnego produktu, ale dwie lub trzy potrawy z kilku produktów. Na przykład lunch może zawierać przekąskę (ta sama sałatka z kapusty), pierwszą (zupa - rosół mięsny, ziemniaki, marchewka), drugą (mięso z dodatkiem warzyw), chleb i jabłko na deser. Ale cukier nie jest wchłaniany oddzielnie od każdego produktu, ale z mieszaniny wszystkich produktów, które wpadły do ​​naszego żołądka, w wyniku czego niektóre z nich - kapusta i inne warzywa - spowalniają wchłanianie węglowodanów z ziemniaków, chleba i jabłek.

Biorąc pod uwagę te okoliczności, wymieniamy produkty zawierające węglowodany: słodycze, produkty mączne i zboża, owoce i jagody, niektóre rodzaje warzyw, niektóre rodzaje produktów mlecznych, napoje - piwo, kwas chlebowy, lemoniady, soki owocowe (zarówno z cukrem, jak i naturalne). Wszystkie z nich zwiększają poziom cukru we krwi, ale w różnym tempie - w zależności od rodzaju cukrów w danym produkcie i czynników przedłużających wymienionych powyżej.

Trawienie i wchłanianie węglowodanów. Wymiana glikogenu

Wydziały: leczenie i profilaktyka, profilaktyka medyczna, pediatryczna.

Węglowodany są alkoholami wielowodorotlenowymi zawierającymi grupę okso.

Przez ilość monomerów wszystkie węglowodany dzielą się na: mono-, di-, oligo- i polisacharydy.

Monosacharydy według pozycji grupy okso dzielą się na aldozy i ketozy.

Przez liczbę atomów węgla monosacharydy dzieli się na triozy, tetrosy, pentozy, heksozy itp.

Funkcje węglowodanowe

Monosacharydy - węglowodany, które nie ulegają hydrolizie do prostszych węglowodanów.

· Wykonaj funkcję energii (tworzenie ATP).

· Wykonaj funkcję plastyczną (uczestnicz w tworzeniu di-, oligo, polisacharydów, aminokwasów, lipidów, nukleotydów).

· Wykonaj funkcję detoksykacji (pochodne glukozy, glukuronidy, biorą udział w neutralizacji toksycznych metabolitów i ksenobiotyków).

· Czy fragmenty glikolipidów (cerebrozydy).

Disacharydy - węglowodany, które są hydrolizowane do 2 monosacharydów. U ludzi powstaje tylko 1 disacharyd - laktoza. Laktoza jest syntetyzowana podczas laktacji w gruczołach mlecznych i jest zawarta w mleku. Ona:

· Jest źródłem glukozy i galaktozy dla noworodków;

· Uczestniczy w tworzeniu normalnej mikroflory u noworodków.

Oligosacharydy - węglowodany, które ulegają hydrolizie do 3-10 monosacharydów.

Oligosacharydy są fragmentami glikoprotein (enzymy, białka transportowe, białka receptorowe, hormony), glikolipidy (globoidy, gangliozydy). Tworzą glikokaliks na powierzchni komórki.

Polisacharydy - węglowodany, które ulegają hydrolizie do 10 lub więcej monosacharydów. Homopolisacharydy pełnią funkcję przechowywania (glikogen jest formą przechowywania glukozy). Heteropolisacharydy (GAG) są strukturalnym składnikiem substancji pozakomórkowej (siarczany chondroityny, kwas hialuronowy), biorą udział w proliferacji i różnicowaniu komórek, zapobiegają krzepnięciu krwi (heparyna).

Węglowodany spożywcze, normy i zasady racjonowania dziennych potrzeb żywieniowych. Rola biologiczna Żywność dla ludzi zawiera głównie polisacharydy - skrobię, celulozę roślinną, aw mniejszej ilości - glikogen zwierząt. Źródłem sacharozy są rośliny, zwłaszcza burak cukrowy, trzcina cukrowa Laktoza pochodzi z mleka ssaków (w mleku krowim do 5% laktozy, w mleku kobiecym - do 8%). Owoce, miód, soki zawierają niewielką ilość glukozy i fruktozy. Maltozaest w słodzie, piwo.

Węglowodany spożywcze są dla organizmu ludzkiego głównie źródłem monosacharydów, głównie glukozy. Niektóre polisacharydy: celuloza, substancje pektynowe, dekstrany, są praktycznie nieulegające trawieniu u ludzi, działają jako sorbent w przewodzie pokarmowym (usuwają cholesterol, kwasy żółciowe, toksyny itp.), Są niezbędne do stymulowania ruchliwości jelit i tworzenia prawidłowej mikroflory.

Węglowodany - niezbędny składnik żywności, stanowią 75% masy diety i dostarczają ponad 50% niezbędnych kalorii. U osoby dorosłej dzienne zapotrzebowanie na węglowodany wynosi 400 g / dzień, dla celulozy i pektyny do 10-15 g / dzień. Zaleca się spożywanie bardziej złożonych polisacharydów i mniej monosacharydów.

Trawienie węglowodanów

Trawienie to proces hydrolizy substancji do ich przyswajalnych form. Następuje trawienie: 1). Wewnątrzkomórkowy (w lizosomach); 2). Pozakomórkowy (w przewodzie pokarmowym): a). kawaleria (odległa); b). ściana (kontakt).

Trawienie węglowodanów w ustach (kawalerka)

W ustach pokarm jest mielony podczas żucia i nawilżania śliną. Ślina ma 99% wody i zazwyczaj ma pH 6,8. Endoglikozydaza α-amylaza (α-1,4-glikozydaza) jest obecna w ślinie, rozkłada wewnętrzne wiązania α-1,4-glikozydowe w skrobi, tworząc duże fragmenty, dekstryny i niewielką ilość maltozy i izomaltozy. Wymagane jony.

Trawienie węglowodanów w żołądku (kawalerka)

Działanie amylazy śliny zatrzymuje się w środowisku kwaśnym (pH +. Przez białko nośnikowe Na + porusza się wzdłuż swojego gradientu stężenia i przenosi ze sobą węglowodany w zależności od ich gradientu stężenia. Gradient stężenia Na + jest wytwarzany przez Na + / K + -ATP-ase. Przy niskich stężeniach glukoza w świetle jelita, jest transportowana do enterocytu tylko przez aktywny transport, w wysokim stężeniu przez aktywny transport i przez ułatwioną dyfuzję Szybkość absorpcji: galaktoza> glukoza> fruktoza> inne monosacharydy Monosacharydy pozostawiają enterocyty w kierunek kapilary krwi przez ułatwienie dyfuzji przez białka nośnikowe.

Data dodania: 2016-07-27; Wyświetleń: 3170; ZAMÓWIENIE PISANIE PRACY

Absorpcja węglowodanów

Węglowodany są wchłaniane w jelitach tylko jako monosacharydy. Glukoza i galaktoza (heksozy) są wchłaniane najbardziej intensywnie, pentozy są wchłaniane wolniej.

Jeśli spożywane są pokarmy bogate w węglowodany, ich stężenie w świetle jelita wzrasta i są one absorbowane przez transport bierny. Ale głównym sposobem absorpcji glukozy i galaktozy - aktywnego transportu, w połączeniu z transferem sodu. Bez sodu monosacharydy są wchłaniane 100 razy wolniej i wbrew gradientowi stężenia transport glukozy zostaje całkowicie zatrzymany.

Proces wchłaniania glukozy jest następujący. Gromadząc się na zewnętrznej stronie błony enterocytowej w kierunku jamy jelita, glukoza w obecności sodu wiąże się z nośnikiem, który dyfunduje na wewnętrzną stronę błony wzdłuż gradientu elektrochemicznego dla sodu. W cytoplazmie uwalnia sód i glukozę. Następnie nośnik i sód są transportowane z powrotem na zewnętrzną stronę błony enterocytowej, a glukoza zgromadzona w cytozolu jest usuwana z komórki do naczynia przez gradient stężenia. Stężenie sodu jest utrzymywane przez działanie zależnej od energii pompy sodowo-potasowej.

Absorpcja węglowodanów jest regulowana przez czynniki neurohumoralne. Przywspółczulny układ nerwowy stymuluje, a współczulny układ nerwowy hamuje wchłanianie węglowodanów.

Rdzeń kręgowy, pień mózgu, struktury podkorowe i kora mózgowa mogą również wpływać na wchłanianie węglowodanów.

Hormony kory nadnerczy, przysadki mózgowej, tarczycy, serotoniny, acetylocholiny zwiększają wchłanianie, a histamina, a zwłaszcza somatostatyna, spowalniają.

Podobne rozdziały z innych książek

(b) Rywale węglowodanowe

(b) Rywale węglowodanowe Jakie substancje pomagają organizmowi? Błonnik jest głównym czynnikiem spowalniającym wchłanianie cukru. Dlatego, na przykład, szybko gotowane płatki owsiane są gorsze pod względem diety niż proste płatki owsiane, w których jest więcej błonnika. Dlatego przed wyciągiem żołądka

5. Wchłanianie i dystrybucja substancji leczniczych

5. Wchłanianie i dystrybucja substancji leczniczych Wchłanianie substancji leczniczej jest procesem jej przyjmowania z miejsca wstrzyknięcia do krwiobiegu, w zależności nie tylko od drogi podania, ale także od rozpuszczalności substancji leczniczej w tkankach, prędkości

7. Wartość stanu ciała i warunki zewnętrzne działania leków. Wchłanianie i dystrybucja substancji leczniczych

7. Wartość stanu ciała i warunki zewnętrzne działania leków. Absorpcja i dystrybucja substancji leczniczych Idiosynkrazja - wyjątkowo wysoka wrażliwość na leki. Może być wrodzona lub wynikiem uczulenia, tj.

Jak pozbyć się węglowodanów?

Jak pozbyć się węglowodanów? Ponadto niektórzy mają problemy w pierwszym tygodniu i dwóch. Zmęczony zmęczeniem i bólem głowy, ponieważ w tym okresie następuje restrukturyzacja organizmu. Od spalania glukozy po spalanie tłuszczu. Tak się składa, że ​​pierwsze dwa lub trzy dni

Jak wchłania składniki odżywcze

W jaki sposób wchłanianie składników odżywczych pozwala organizmowi na pełne wykorzystanie substancji powstałych w wyniku rozszczepienia, muszą one zostać wchłonięte. W jamie ustnej i przełyku substancje te praktycznie nie są wchłaniane; w żołądku w małych ilościach

Metabolizm węglowodanów

Metabolizm węglowodanów Główną energią do tworzenia tłuszczu (około 50%) są węglowodany. Jednym z głównych przedstawicieli węglowodanów jest glukoza, którą można nazwać paliwem życia. Same tłuszcze dostarczają organizmowi energii, ale są jego baterią,

Bilans węglowodanów

Równowaga węglowodanów W zbilansowanej diecie ważne są węglowodany, których nadmiar zamienia się w tłuszcz. Dodatkowe 100 gramów węglowodanów tworzy około 30 gramów tłuszczu. Szczególnie aktywne w tworzeniu tłuszczu i powstawaniu nadwagi są cukier,

Ssanie

Absorpcja Absorpcja to proces transportu strawionych składników odżywczych z jamy przewodu pokarmowego do krwi, limfy i przestrzeni pozakomórkowej, odbywa się w całym przewodzie pokarmowym, ale każda sekcja ma swoje własne cechy.

Absorpcja białka

Absorpcja białek Białka pod wpływem peptydaz - enzymy soków żołądkowych, jelitowych i trzustkowych są dzielone na oligopeptydy, a następnie aminokwasy i są wchłaniane do krwi. W dwunastnicy 50–60% białek pokarmowych jest wchłanianych, a 30% jest wchłanianych w miarę upływu czasu

Absorpcja tłuszczu

Absorpcja tłuszczów Tłuszcze po ich hydrolizie pod działaniem lipazy na glicerol i kwasy tłuszczowe są wchłaniane najbardziej aktywnie w dwunastnicy i proksymalnym jelicie czczym. Kwasy tłuszczowe są słabo rozpuszczalne w wodzie, ale tworzą rozpuszczalne w wodzie sole żółciowe.

Wchłanianie witamin

Wchłanianie witamin Rozpuszczalne w wodzie witaminy są wchłaniane w dystalnym jelicie czczym i bliższym jelicie krętym Absorpcja rozpuszczalnych w tłuszczach witamin A, D, E, K występuje w środkowej części jelita czczego i zależy wyłącznie od wchłaniania tłuszczu, naruszenie

Odsysanie wody i elektrolitów

Absorpcja wody i elektrolitów W przewodzie pokarmowym na dzień z jedzeniem i piciem pochodzi 2,0 - 2,5 litra wody, pozostałe 6-7 litrów wody są uwalniane w składzie śliny, żołądka, trzustki i jelit. Tak więc w jamie przewodu pokarmowego dziennie

Absorpcja leku

Wchłanianie leków Mechanizmy wchłaniania leków z jamy przewodu pokarmowego są różne: po pierwsze jest to dyfuzja, większość leków jest wchłaniana w ten sposób, następnie filtracja i pinocytoza. Niektóre

Wymiana węglowodanów

Metabolizm węglowodanów Węglowodany są głównym źródłem energii, a także pełnią funkcje plastyczne w organizmie, podczas utleniania glukozy powstają produkty pośrednie - pentozy, które są częścią nukleotydów i kwasów nukleinowych. Konieczna jest glukoza

Funkcje węglowodanowe

Funkcje węglowodanów Glukoza jest integralną jednostką, z której powstają wszystkie najważniejsze polisacharydy - glikogen, skrobia, celuloza, a także część sacharozy, laktozy i maltozy. Jest szybko wchłaniany do krwi z przewodu pokarmowego, a następnie wchodzi do

Źródła węglowodanów

Źródła węglowodanów • Chleb, • ryż, • kasza manna, • gryka, • cukier, • miód, • ziemniaki, • arbuz, • marchew, • buraki, • kapusta, • mleko, • winogrona, • jabłka. Im więcej węglowodanów dostaje się do naszego organizmu z warzywami i owocami, a nie z cukrem i innymi

Absorpcja węglowodanów

Węglowodany są wchłaniane do krwiobiegu w jelicie cienkim, głównie jako glukoza, częściowo fruktoza i galaktoza. Absorpcja węglowodanów jest powolna i dlatego poziom glukozy we krwi w żyle wrotnej zwykle nie przekracza 0,3% (poziom glukozy we krwi w innych częściach ciała wynosi 0,1%).

Glukoza i galaktoza są wchłaniane najszybciej. Kiedy te substancje są wchłaniane przez błonę śluzową jelita cienkiego, substancje te są fosforylowane (w połączeniu z kwasem fosforowym), co przyspiesza ich wchłanianie. Jeśli zatruwasz zwierzę kwasem monojodooctowym, który zakłóca fosforylację węglowodanów, ich wchłanianie dramatycznie spada.

Wchłanianie węglowodanów w jelicie cienkim, według R. O. Fitelberga, jest stymulowane przez insulinę hormonalną trzustki, która działa na metabolizm węglowodanów w organizmie i obniża poziom glukozy we krwi.

Trawienie i wchłanianie węglowodanów

Rozkład węglowodanów rozpoczyna się w jamie ustnej. Ślina zawiera enzym zwany µ-amylazą (pualalin, diastasis), który rozkłada skrobię. Rozszczepienie przechodzi w dekstryny, a przy dłuższej ekspozycji na maltozę. W żołądku węglowodany nie są trawione, ponieważ nie ma odpowiedniego enzymu. Główne trawienie węglowodanów zachodzi w dwunastnicy i dalszych segmentach jelita cienkiego pod wpływem µ-amylazy, która dostaje się do dwunastnicy z sokiem trzustkowym. Głównym, końcowym produktem hydrolizy skrobi µ-amylazy jest maltoza, która jest następnie dzielona na dwie cząsteczki glukozy przez działanie maltazy enzymatycznej.

Maltaza, jak również inne glikozydazy, sacharaza i laktaza, wytwarzane w gruczołach błony śluzowej jelita cienkiego, rozkładają disacharydy na monosacharydy. Suharase hydrolizuje sacharozę do glukozy i fruktozy, a laktaza do laktozy do glukozy i galaktozy. Celuloza (celuloza) z powodu braku celulazy w ciele zwierzęcym nie ulega rozkładowi przez enzymy soków trawiennych.

Jedynie monosacharydy są wchłaniane z jelit do krwi. Szybkość absorpcji dla różnych monosacharydów jest inna. Uważa się, że są one absorbowane w postaci estrów monofosforanowych, co umożliwia wzajemną konwersję heksoz w ścianie jelita, w szczególności przemianę fruktozy i galaktozy w glukozę. Monosacharydy z przepływem krwi przez układ żyły wrotnej wchodzą do wątroby. W wątrobie część glukozy jest przekształcana w glikogen. Wątroba może zarówno syntetyzować glikogen, jak i rozkładać go, tworząc glukozę.

O Nas

Drzewo usług medycznych A11 Typ - specjalne metody uzyskiwania badanych próbek, dostępu i wprowadzenia A11.15 Typ - specjalne metody uzyskiwania badanych próbek, dostęp i wprowadzenie. Sekcja - Trzustka A11.15.002 Przebicie trzustki A11.15.002.001 Przebicie trzustki pod kontrolą USG (Wybrany kod z zakresu usług medycznych)<